Hadde eg vore femten år skulle eg teke bussen i lag med Nina og Lene opp til Nordsetra, vi skulle ha teke på oss langrennskia og knisande stava oss forbi militærleiren med dei søte menigane og håpt at nokre av dei såg i vår retning. Skulle ha gått ein mil, opp dei få oppoverbakkane og kome til den store lysninga der vi kunne ha laga oss eit stort hopp, greve oss ut ein fin plass i løypekanten og dandert han med grankvistar og sete oss ned med appelsinar og kvikk lunsj medan vi høyrte og såg og sansa kor det smelta frå trea. Og når vi nærma oss byen skulle vi ha kjent kor snøen vart klabbete og tung, til vi kom til bar asfalt og måtte bere skia det siste stykket ned mot Stampesletta der fotballbana alt tok til å verte grøn.

Og hadde eg vore femogtredve og fembarnsmor skulle eg sjølvsagt ha prioritert å vaska vindauga når den første vårsola avslørte klissete barnehender og fargekrit på vindauga. Eg skulle ha funne fram langkosten og støvkluten og sytt for at solstrålane ikkje belyste heile hybelkaninfarmen, skulle ha vaska opp dei to kurvene med møkkete kle for å dra nytte av den fine tørken og slengt dyner og tepper utfor altanen med det same. Skulle sjølvsagt ha gjort det og ikkje satt meg ut på verandaen for å høyre dei første rullande skrika til tjeldeparet som kvar vår hekker i fjøresteinen vår og som no endeleg har koma, og ikkje sitje der i vårsola og kose meg med ein stor kopp te medan sjefen trippar og venter på sakane mine. Og når fridagen endeleg er der og ein bur ein stad det er flatt og med tørr, varm asfalt allereie i mars – då skulle ein kanskje ikkje spenne på seg rulleskøyter og kjenne den berusande kjensla av fart og fridom og famlande vår.

Men hadde eg vore Odd Børretzen så skulle eg snudd på flisa og syngi i lag med den våryre kakafonien til sjøfuglane – og delt ut mi velvilje til alle dei som legg vekk pliktane og grip vårdagen.

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

-         Mmm, ka då? Religionsdiskusjonen vår? Svarte eg medan eg sløvt vende blikket frå Frustrerte og pc`en og over til det skeptiske uttrykket til "Susan".

-         Er den så seriøs, då?

-         Ja, slo eg fast, – Både kul og seriøs.  Du er liksomkristen og eg liksomateist. Sjølv om eg er drøymaren og du praktikaren.

-         Du ER jo ateist.

-         Er eg ikkje det, så!

-         Jau, då, du trur jo ikkje på noko.

-         Det har eg ikkje sagt, eg er åpen for å tru. Kanskje eg er panteist – at det finst ein god kraft i alt levande, svarte eg, rimeleg sikker på at eg no hadde tilført ein god dose metafysikk i seriøs-samtalen. Eg oversåg glatt den overtydelege himlinga med augo til wannabe-realisten.

-         Pøh – du trur jo på Big bang og det tullet der, innvendte ho forakteleg.

-         Ja, klart, alle opplyste menneske trur då på det! Men eg er samd i at både med den bibelske skapinga og Banget er det snakk om å TRU, i og med at eg reint faktisk ikkje kan bevise verken Skapinga eller Big. Heller ikkje kan det bevisast om det er nokon eller noko som står bak, vedgjekk eg og sette opp ein diplomatisk mine.

-         Big Bang er heilt latterleg å tru på, kommenterte Aileen.

-         Det som er latterleg – og merkeleg, sidan du framhever deg sjølv som Illustrert Vitenskap-lesar, – er å ikkje tru på evolusjonteorien og C-14-dateringar, kvitterte eg. 

-         Når du ser på ungane dine og naturen, då skjøner du at vi er ein del av eit SKAPARVERK. Vi kan ikkje stamme frå nokre teite fiskar og eincella organismar. Eg vedgår at Illustrert vitenskap kan vere spekulativt, – men betre det enn å vere i kategorien ”Ditt Bryllup”, svarte ho hånleg og sikta utvetydig til kjoledillaen min.

-         No får du gje deg! Eg er ikkje så grunn – dessutan leser eg aldri slike kjoleblad, sa eg og skynde meg å legge ned designarkjolesida eg hadde funne på nettet. 1667 treff og 24 sider med Gucci, Prada, Dolce & Gabbana – til lave dollarkursprisar! Eg var alt koma til side 13 – noko eg sjølvsagt ikkje kunne avsløre, verken her eller der, vi skulle jo vere seriøse.

-         Kva synest du om at Fidel går av på Cuba? Eg har ikkje noko tru på han der broren med Hitlerbart. Dessutan har eg lest at veslebrødre ofte er bortskjemte og lite ansvarsbevisste, sa eg fort for å sleppe å høyre meir kjolekritikk .

-          Tja, det er kanskje på tide at nokon andre tek over. Fidel er ein kynisk mordar og den kommunismen fungerer ikkje i praksis. Berre sjå på Nord Korea.

-         ?

-         Du visste vel ikkje det, du, at Nord Korea er kommunistisk?

-         Gjorde eg det SÅ, svarte eg på ein uklanderleg seriøs måte – men kunne ikkje unngå å kjenne ein plutseleg kvalme over desse geografikunnskapane som kommunistvenninna såg sitt snitt til å prakke på meg støtt og stadig. Eg orka ikkje dette plutselege alvoret lenger.

-         Eg likar deg best useriøs, eg.

-         Eg var ganske seriøs, no ja? Sei meg, du bloggar så mykje om dagen – skal du snart ha tida di?

-         Verker slik. Drøymde om flodbølgar i natt også.

-         Er vel her snart, då.

 -         I morgon, tenkjer e

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

På Facebook finnest det ein test om kor høg din mentale alder er. Tulletest, sjølvsagt, men like fullt noko wannabe-vaksne må i gjennom. Alderen min vart som forventa, rundt nitten år. Det som gav meg grunn til bekymring derimot, var at ein av mine venninner, som er presis like gammal som meg, av den ypparste 73-årgangen, presterte å JUKSE på testen. Og ikkje på den måten ein skulle tru  når du har bikka 30, at du jukser for å få eit lavare tal, nei da. Etter at testen slo fast at Aileen hadde ein mental alder på femten (-15-)somre, pynta ho litt på spørsmåla for å få eit svar ho kunne leve med. Med juks greidde ho altså å karre seg opp til eit nivå som ein attenåring!
Følgjande konversasjon mellom femten- unnskuld, attenåringen og nittenåringen meiner eg beviser at eg no har trått inn i dei vaksnes rekker, og definerer nivåforskjellen mellom tenåringane:

- Hege, skal vi ta å tatovere oss?
- Er du gal. Tatovering er stygt.
- ?
- Ja, utanom den rosen du har på puppen, sjølvsagt.
- Kva med piercing?
- Na hai – piercing er dritstygt.
- Berre ein liten diamant i nasen?
- Pøh.
- Ein perle i tunga?
- Tsk – det der er for freaks, beit eg ho av då eg plutseleg såg meg sjølv i luftig svev over stovegolvet med ein glitrande stein i magen slik som magedansarar har.
- Åkey, då, eg er med på ein i navlen.

( Her må det nemnes (eg har ein pistolmunning mot hovudet) at ein anna test på teite facebook slår fast at attenåringen til gjengjeld har ein traveler iq på 137. Mellom dei beste på nettsamfunnet i geografi, med andre ord. Sjølv er eg på nivå med ein femtenåring)

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Ikkje berre vert eg kvalm av uvesentlege ting som den teite lista til damebladet Elle over kven som er den mest sexy mannen i Noreg (for kva i all verda gjer Krompen der?)Og kvifor var det alltid jentene med langt lyst hår som fekk spele Prinsesse Vil-ikke på skuleavslutningane? Eg er også mektig irritert på dei utspekulerte kråkene som instinktivt veit at det er rote-i-søppelsekkar-dag og flokkar seg som gribbar på telefonlinene kvar fredag morgon.

Men det er detaljar i samanlikning  med det som akkurat no får meg til å veksle mellom avmakt og frustrasjon. Det er den kvalmande forbrukskulturen vi har lagt oss til her i landet. Over alle som syter over at dei tener for dårleg, sjølv om dei er godt over landsgjennomsnittet. Som klagar fordi dei òg vil yte meir på kjøpefesten og utstyre det frå før av overlessa 2,5 millionars-huset med alskens pynt og fjas. Som vil presse inn endå ein elektrisk duppeditt på kjøkenbenken ved sidan av smoothiemakaren, kaffimaskina og den elektriske mangodelaren.

Reklameutsegn som prøver å appellere til kjenslene våre og uttrykk som ”Don`t think – just buy”, eller ”løp og kjøp” gjer meg kvalm og får meg til å ville boikotte heile julehandelen.

For ikkje å snakke om at vi no plutseleg tenkjer på å spare straum. Ikkje for å skåne miljøet og sleppe å byggje nye gasskraftverk, nei, grunnen er sjølvsagt at vi ikkje vil bruke for mykje av pengane våre på noko som vi i alle år har teke som ein sjølvfølgje. Pengar som vi sjølvsagt heller vil nytte til familiebilar i hundretusenarkronersklassen, steamdusjar og terassevarmarar. Rettetenger, espressomaskinar og carvingski ( i tilfelle vi får lyst til å kjøre slalom på Bjorli ein gong i vinter, kjære), campingbilar og dokker som kan gråte, le, snakke og seie namnet til fireåringen.

Og eg kjenner pumpa auke takta når eg ser for meg haugen med gåver under treet i år; den musegrå gensaren frå tante Bitten som ho kjøpte på sal i fjor, (som eg sjølvsagt ikkje får bytta), dei elektriske tannbørstane frå velmeinande foreldre, Hubba Bubba-luktande parfyme og eit glasfat frå Nille som liksom skal vere til pynt.

Eg meiner ikkje å vera utakksam, men hallo! Alle veit jo at eg ønskjer meg kjøkenmaskina over alle kjøkenmaskinar. Ferrarien mellom foodprocessorar; ein raud metallic Howard Kitchen Aid-maskin, den nostalgiske klassikaren Arisan, med 10 hastigheiter og direkte overføring til vispen. Som arbeider stille på berre 300 watt og kostar om lag fem tusen spenn.

Og då skjøner vel dei fleste at av alle er eg mest irritert på meg sjølv. Kvifor let eg meg lure og svelgjer reklamebodskapane som ein viljelaus idiot? Kvifor trur eg at eg heile tida treng nye ting og drøymer om sal på H&M og tillet meg deilige, varme karbad både titt og ofte? Og allereie har hamstra rosa plastikkhester med venger, politistasjonar og snakkande dokker til julaftan?  Kvifor sutrar eg når har brukt opp nesten heile lønna mi på ubrukeleg pynt og må vente til neste lønningsdag med å kjøpe ein rosa, fluffy badekåpe på e-bay?

Nokre gonger vert eg redd for at alle tinga rundt oss har vorte eit substitutt for meir abstrakte behov. Eit alternativ for dei tinga vi ikkje ser, ting det er meininga vi skal setje ekstra pris på no i førjulstida. Ting vi kallar for ettertanke, medkjensle, tid til kvarandre, samvær og hyggje.

Ting som aldri kan kjøpast for pengar.

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Ikkje sidan interrail i 1990 hadde eg vore på jentetur ut i verda. No skulle det skje att, under dekke av å praktisere siste års tileigna franske gloser; på tur til Paris med Bente og Aileen.

Bente er streng lærar, men  heldigvis rund i kantane når det gjeld definisjonen ”franskkurs”.

I følgje henne omfattar definisjonen også den franske kulturen; i praksis mat, vin og det å oppnå kontakt med dei franske innfødde.

Her såg eg mitt snitt til å betre på franskkarakteren min. Vel hadde Veronika eminente (les kvalmande) grammatikk-kunnskapar som sette oss andre heilt i skuggen,  og sjølv om eg gjentekne gonger hadde truga ho med at ”neste gong, neste gong skal eg slå deg i diktat” – så fekk eg like mange gonger flashbacken frå skuletida slengt i trynet: Shit! Eg har jo ikkje gjort leksene mine! (og deretter utallige, men ganske plausible (om eg skal seie det sjølv) grunner til kvifor ikkje leksa var gjort). Og ingen høyrte lenger på meg når eg samanstilte det å lære språk utan å kunne grammatikk, som å lage musikk utan å notar. (Kan bli bra, sjekk Bob Dylan!)

Feitt-overdose

However, no hadde eg høvet til å ta innersvingen på det grammatikalske geniet på andre sidan av bukta. Det måtte sjølvsagt skje med ukritisk inntak av pain de chocholat, fyldige camembertostar og konsum av Beaujolais på tider då ein vanlegvis føretrekkjer mjølk. I så måte var Bente imponert, om eg skal seie det sjølv. Vi sparte ikkje på noko, her skulle alle franske delikatesser og feite dessertar utprøvast, og sjølv når Aileen antyda for læraren at no var det kanskje på tide med ein lita pause? Så fekk vi til svar at;

-         Høyr her, folkens, vi har berre tre dagar i Paris, her er det berre å køyre på med

franske kulinaritetar! Nådelaus var ho, og eg må seie ho gjekk føre som eit knakande godt eksempel. Sjølv når eg i siste krampetreking etter å ha kome heim att stappa inn på tre skiver med varm, rennande chevre-ost og låg med magesmerter heile søndagen etterpå og beklaga meg til læraren, fekk eg følgjande som kommentar:

-         Ein må ha sterk mage for å tåle chevre. Alt tydar på at du må i hardtrening (eg har

meir i kjøleskapet). Dessutan er det heilt naudsynt å blande franske, feite ostar med alkohol. (sitat slutt).

Sko-overdose

Vi imponerte også oss sjølv som fine pariserinner. For det var jo ikkje berre det som kunne konsumerast via munn og spiserør som måtte gjerast grundig – vi hadde alle  sterke forestillingar om at i Paris nytta det ikkje å kome dassande i uthola joggesko og allversjakke på alle turistattraksjonane, her måtte ein stolpre seg på brulagde gater på høge heler og med flagrande gevantar.

Eg hadde nemleg lest i reiseguiden at franske kvinner byter ut klekolleksjonen sin kvar sesong, og Bente meinte at ho aldri hadde sett ei pariserdame utan høge heler. Vi skulle ikkje vere nokre utdaterte vikings, nei. Og stupte sutrande til sengs klokka 22 kvar kveld med verkande bein.

For som med maten måtte vi sjølvsagt overdrive. Sjølv hadde eg nyinnkjøpte raude sko med ti centimeter heler, kjøpt i eit anfall av utilregneligheit då motivet eigentleg var å investere i eit par praktiske gåsko.  Då Jonna Lise på butikken i forkant av Paristuren proklamerte til min sjølvutnemnde reknskapsjef at eg hadde kjøpt meg nye raude sko, hadde den altfor pliktoppfyllande Aileen følgjande lakoniske kommentar:

- He ho ikkje nok raude sko?

Aileen hadde sjølvsagt fornufta i behald og valsa verdig rundt i olabuksa og joggesko med sølvtrykk. Til ho drog fram raudekåpa og tunikaen sin og gjekk som om ho aldri hadde gått på noko anna enn høghelte støvlettar før, og stilte oss andre i skuggen som grå, skarrande mus.

Eg har jo tidlegare skulda ho for å ha ein ytst fransk og feminin gange. (Sjølvsagt uttalt lettare hånleg på fotballbana. No kom gangen absolutt til sin rett)

Ho på sin side meiner at eg går som ein blanding mellom ein kar og ein tufs.

Francoise-overdose

 Bente nekta plent å gå i kjole. Men med smekre olabuksehandballbein og kule støvlettar køyrte ho den lettare rocka stilen, og fekk sin eigen fanklubb i arabargata nedanfor Sacre Cour. No skal ikkje vi andre seie så mykje kanskje, for -, ikkje sei det til mannen min, men eg trur eg fekk minst tre tilbod om giftermål! (Eg er sjølvsagt heilt uskuldig, dette er pågåande, kontinentale jålebukkar som ikkje rekker  norske barskingar opp til støvelkanten ein gong, men som likevel er ein hestelengd føre når det gjeld frekk kurtisering).

Det første var frå ein skalla italienar som hadde skreve ti bøker (men som likevel var i Paris for å selje venezianske handlevogner) som kom bort til middagsbordet vårt etter at eg hadde fått servert noko usmakeleg som likna mest på slappe okse-genitalier. (Og som vi i ettertid fann ut at bestod av innvollar)

Vi redda oss sjølvsagt ut av situasjonen på hederleg vis, med sterke formaningar frå Bente om ALDRI driste oss til høfleg konversasjon med italienarar. (Om dei ikkje skulle vere ekstremt søte, sjølvsagt)

Andre gongen var frå ein snill kelnar med hundeauge på kafeen ved Museè d`Orsay og den tredje ein sløv mann i sikkerheitskontrollen på Charles De Gaulle, der eg tynt bad om å få drikke opp den vesle champagneflaska mi for å døyve den verste flyskrekken og no-måtte-jammen-Norge-se-til-å-melde-seg-inn-i-EU-tiraden til Aileen etter at vi ikkje fekk delta på dei sagnomsuste handlegatane på CDG fordi vi ”berre” er frå Schengen-land.

Eg synest derimot det fekk oss inn i ein høgst fordelaktig situasjon: I vår leiting etter tax-freebutikkane fekk vi eksperthjelp av tre unge, uniformerte menn. Dei leda faktisk veg gjennom fleire etasjar og vi kunne ikkje anna enn veksle fornøgde blikk med kvarandre der vi følgde etter, snille som lam på franske heler.

- Eg har faktisk aldri hatt nokon hang til menn i uniformar, sa eg.

- Ikkje eg heller.  Men desse har jo reiskapen i orden, poengterte Bente og sikta til

batongane  og pistolane som hang i hoftehøgd på politimennene.

-         Mmm, skikkeleg velutstyrte, drømte vi vidare og vakna brått til verkelegheita då

namna våre vart ropt opp over høgtalaren for ”final call to Oslo”.

Sukk – det var den turen.

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

-         Du har ein enkel musikksmak, men eg turte ikkje seie det til deg i stad, for du såg så

skummel ut utan sminke. Aileen smilte sukkersøtt der ho låg fjortisaktig samankrøkt i sofaen, totalt blotta for sosiale antenne.

Eg måtte først tyggje på kva eg var mest fornærma for.

-         Du synest eg er stygg utan sminke, er det det du meiner? Eg trur stemma mi høyrdest nokså uanfekta ut, men blikket mitt såg halvt forakteleg, halvt misunneleg på dei mørke, tette Jennifer Conelly-augebryna til denne lunefulle ”venninna”.

-         Meir trøtt, kanskje. Eg visste du ville hisse deg opp når eg meiner du har enkel musikksmak, men turte ikkje seie det i stad når du såg så skummel ut!

 Jaggu hadde ho nervar til å gjenta det, og eg valde å forsvare det som eg meinte i alle fall ikkje hadde rot i verkelegheita.

-         Eg har så visst ikkje enkel musikksmak, så det så. Var det ikkje du som var overraska over at vi hadde så lik musikksmak ein gong?

-         Når du likar Umbrella, då HAR du enkel musikksmak, slo Aileen forsiktig fast, litt engsteleg for kor langt ho kunne gå i analysa av venninnas musikksmak.

-         Eg likTE Umbrella – å danse til! No er eg lei av den! Eg må ha musikk etter kva slags stemning eg er i. Når eg var heime no sist så sat eg og faren min og tolka Leonard Cohen og Janis Ian-tekster, til dømes.

-         Det var sikkert berre fordi du var saman med faren din. Tek det lang tid før du er lei av ein låt, forresten? Eg la merke til at du hadde teke opp den same songen til Bo Kaspers fleire gonger etter kvarandre. Med ein nokså enkel tekst. Dei seier jo det same oppatt og oppatt.

Aileen har ein til tidar ubehageleg tendens til å spytte ut sanningar, og eg må ærleg vedgå at eg kjente sinnet putre lett når eg tolka ho dithen at ikkje berre var musikksmaken min enkel, men eg var også var ein enkel sjel som kunne spele same tekst gong etter gong (Eg nemnte sjølvsagt ikkje at no var det ”Ingenting” som låg tre gonger etter kvarandre på stereoanlegget).

-         Åkey, eg har kanskje ein populærkommersiell musikksmak, men eg har ikkje berre

det! Eg likar også subtile undergrunnsband som Joy Division, og eg vedder du aldri har høyrt om Malcolm McLaren og the Bootzilla Orchestra? Ikkje det nei? Du veit ikkje eingong at Mclaren var manager til Sex Pistols?

Det var sjølvsagt dette eg BURDE ha svart, men eg sleit med å tru at ho kunne finne på å seie så mykje grusomt til meg i ei og same setning, at eg berre stotra fram eit tåpeleg svar:.

-         Det er fordi ungane mine likar den så godt. Dessutan var stemninga så fin i den.

-         Eg skjøner ikkje kvifor dykk er vener, sa Rita forsiktig .

-         Dykk er jo så ulike og kranglar heile tida, fortsatte  ho og såg på 34-åringane der dei låg slengt i kvar sin sofa med apatiske blikk ut i lufta og prøvde å vere sosiale.

For at ikkje stemninga skulle bli forsura, tenkte eg at her må eg vende det annet kinn til:

- Eg likar ikkje å vedgå det, men trass alt sett eg pris på at Aileen seier sanninga rett til meg. Det er altfor mange som pakkar inn meiningane sine i generaliseringar utan å seie kva dei meiner rett ut. Eigentleg er ho jo snill som eit lam. Og så har ho humor og sjølvironi og er ganske morsom, la eg til, storsinna som eg er, og svelgde glatt sminkelause skumle-ansikt og enkel musikksmak i eit stort tilgjevande jafs. Men ikkje nok med det, eg var såpass raus at eg endå la til nokre plusspoeng:

-         Dessutan er det fascinerande at ho har så god peiling på geografi. Sjølv om det sjølvsagt er nerdy og totalt ubrukeleg kunnskap å vite namna på hovudstadane i alle

bitte små kongeriker, sa eg og heva dei fattigslege augebryna mine i hennar retning.

- Monge ting med Hege veit du . Ho er kreativ, har god humor, og er snill og god i hjartet, sa Aileen og la dei usminka augebryna i mjuke faldar.

(Og no som eg tenkte eg skulle få ein snerten slutt a la ”flink med framandord”. Nesten så eg angrar på heile teksta som vart skreve i rein hemnlyst etter å ha vorte skulda for å ha enkel musikksmak…Kanskje er eg ikkje så snill, likevel?)

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

alt! Mor mi viste ingen nåde denne gong. Ho sikta til restpartiet som låg att heime på jenterommet etter at eg flytta ut for snart hundreogsytten år sidan.

Motvilleg gjekk eg gjennom sakane, og kjente meg full av japanske zen-tendensar då eg greidde å kaste både brudesko (slapp av, dei var utruleg stygge) og den ein gong høgt elska Ball-gensaren. Då var det verre med posen full av gamle brev og kassettar.

-         Kva gjer eg med gamle kjærleiksbrev? Skal eg kaste dei? Spurte eg mor mi, og innsåg

i same augenblink at ho var den siste eg burde spørje om slikt, zen-meistaren over alle.

- Hiv det! Sa ho og himla med augo då eg sette meg til å studere innhaldet i posen.

Heldigvis var ho ute av rommet då eg mellom dei kulturelle skattane som kanskje kunne få signifikans for seinare slekter, då eg oppdaga, kremt, vel det ein kanskje kan kalle eit massasjeinstrument.

Framleis i emballasjen sjølvsagt, hadde jo ikkje noko behov for slikt i glanstida mi.

Sidan alle barnebarna til mor mi svirra rundt meg, dytta eg tingesten lenger ned i posen og gav meg til å leite gjennom dei skriftlege kjeldene i håp om å finne noko som kunne brukast mot vedkomande om eg fekk bruk for slikt ein gong. Så fordjupa vart eg, at eg nesten ikkje høyrde stemma til niesa mi som spurte:

-         Kva er dette, tante?

No er eg sjeleglad for at bror min ikkje er på nett og aldri har lese bloggen min, og til mitt forsvar kan eg seie at eg reagerte nokså roleg og avbalansert då eg såg dei lyseblå, truskuldige augene som såg nysgjerrig på det heslege apparatet.

-         Vel, det er berre ein dings til å massere skuldrene med, sa eg passe nonchalant og

uinteressert og la ”dingsen” ned att i posen mellom kråkeføtene og Bonnie Tyler (Dobbeltgrøss).

-         Kan eg få prøve ?

Sjølv om ein her snakkar om eit uskuldig barn, så meiner eg skitne triks nokre gonger er naudsynt for å verne dei mot den forferdeleg verkelegheita (her i form av ei suspekt tante med tilsynelatande endå meir suspekt fortid)

-         Nei, denne raude skuldermassasjeplaststaven her skal eg gje bort i julegåve til mor di, kviskra eg og fekk ho til å love å ikkje seie noko til mamma eller pappa.

No set eg sjølvsagt min lit til at ho har gløymt heile greia til jul, og for all del ikkje sladrar til min broder.

Eg måtte imidlertid tilstå til min gode venninne Siv, som i motsetning til min bror er ein av mine ivrigaste blogg-fans. Ho synest kanskje at eg utleverar mine vener i Gjerdsvika litt vel mykje, men sakna likevel ein ny kvardagsliv. Ho låg på sjukehuset og hadde nett fått sitt andre barn då eg babla i veg om dodiloldodo-hendinga.

-         Men eg kan jo ikkje skrive om det?

-         Nei, du kan jo ikkje det.

-         Eg har aldri brukt den greia, altså.

-         Nei, du har vel ikkje det.

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Eigentleg skulle eg lage bokmelding berre på boka Nåde av Linn Ullmann.  Men fordi Nåde og Mercy av Jodi Picoult har fleire likheitstrekk vart eg nøydd til å slå dei saman. Ikkje berre har dei same tittel, men i begge bøkene vert nådedrapa gjort av ein kjærleg elskar. I Mercy er det ein ung mann som frir sin kone frå pinsler, medan i Nåde er det kona til den aldrande mannen som sett ei sprøyte på ektemannen.

Begge ofra er kreftsjuke og hadde kome til å dødd innan kort tid.

Eg synest Picoult er flinkare til å problematisere kjærleiken, – og mange aspekt ved den – enn Ullmann. Stadig sett Picoult ting på spissen og får lesaren til å reflektere:  “ I think what was killing Maggie wasn`t the cancer, but knowing that she would be leaving Jamie behind.”

Eller ” Or did he kill the woman her, just so he could release himself from the pain by watching her suffer..”

 Dessutan krydrar Picoult historia si med fleire bifortellingar, og sett stadige spørsmålsteikn med styrka og storleiken til kjærleik. Drapsmannen Jamie vert unekteleg samanlikna med den moralske politimeisteren som er utru mot kona si. For kva er den verste handlinga? Begge vert gjort i blind kjærleik, utan å tenkje på konsekvensane. Eller snarare; på trass av dei. Det er drapsmannen som får lesaren sin sympati. 

Am com vs fjernsynsteater 

Det vert likevel litt for drøyt at mannen tek livet av kona med ei pute over hovudet! Eg mistenker Picoult for å bruke denne metoda berre for å krongle til gongen gjennom rettsapparatet for drapsmannen; det vert rett og slett saftigare, meir underhaldande for oss å lese. Særleg truverdig er det ikkje.Men det er ein vesentleg forskjel på dei to bøkene. I Mercy har drapet funne stad, i Nåde byggjer heile handlinga opp mot akta. Ullmann let heller kjenslene og skildringa av ekteskapet til hovudpersonane Johan og Mai drive historia fram. Johan forstår ikkje at ei som Mai kan elske ein som han. Han kallar henne for hans nåde. Ein fin allegori på Guds tilgjvande kjærleik. Og sjølv om eg i utgangspunktet likar kjenslemessige skildringar framfor spektakulære hendingar, og språket til Ullmann er sobert og gripande, så vert ikkje sjølve historia gripande nok. Sjølv om forfattaren har fiffige detaljar om hovudpersonane; som at Johan Sletten alltid plukkar på det eine augebrynet sitt så symmetrien i ansiktet er feil, så føler eg at eg ikkje riktig vert kjent med dei. Dei er rett og slett for lite autentiske, som fjernsynsteaterfigurar med tenkjande saudeblikk ut i lufta og med stive samtaler på riksmål.

 Høyr berre:  

” – Du er  kald, Mai.  

- Jeg er ikke kald. Faen heller, Johan!   - Jeg utstår ikke tanken på å bære det fram. Jeg utstår det ikke, hulket hun.”  

Eg kan ikkje hjelpe for å høyre Lise Fjeldstad inne i meg når eg les slikt. Og nokre gonger er det minsanten mor til forfattaren som tek over høgtlesinga inne i hovudet mitt:   

” -    Vil du vite hva det var?

-         Jeg vet ikke om jeg vil vite akkurat det, Mai.

-         En pike. ( Liv Ullmann tek ei pause og ser ut i lufta med tenkjande blikk. Så kviskar ho nesten umerkeleg, og ender setningen halvt spørjande, medan det stive blikket rettast endå høgare opp i lufta: )

-          Det var en pike. ”  

Nåde 

Historia tek seg imidlertid opp då Johan har ein samtale med sin avdøde ekskone. Då vert situasjonen litt bisarr og spissfindig, men syt likevel ikkje for at landinga til boka endar akseptabelt. Til det er tema for betent. Legen i boka, Emma Meyer, seier nemleg til Mai etter at ho har tilstått: ” Han kom til å dø snart likevel. …..Du skal drikke en kopp kaffe og spise en brødskive. Etterpå skal du gå hjem og sove. Og så, om noen timer, kan dagen begynne”.

Eg synest Ullmann kastar inn håndkledet for fort, nærast berre for å verte ferdig med boka. Med eit så viktig, og omdebattert tema, vert det ein banal avslutning på det som er ein heilt grei bok.   

(om eg hadde skreve den, he he)

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Btidag har utfordra meg om å lage ei liste over sexy kvinnfolk, og sidan eg sjølvsagt unner andre kvinner å vera både vakre og sexy, er eg såpass storsinna at eg kan utarbeidde ei slik liste.

Eg må likevel vedgå at motivasjonane mine ikkje er heilt reine. På den eine sida unner eg andre å vera pene og sensuelle, og vil vurdere ytre kvalitetar på andre damer med eit objektivt blikk, på andre sida legg eg ikkje skjul på at eg gjerne vil sverte råpene kvinnemenneske. Pene kvinnemenneske som i tillegg er intelligente og suksessrike, er til å verte kvalm av – og må trakkast ned i skiten så mykje som mogleg.

 Most sexy ( also most recentful) women 

4. Scarlett Johanson.  Ung, vakker, talentfull og intelligent, – eit klart hat-objekt. Eg greier ikkje slike flinkisar, ho er den kvinnelege Matt Damon (PUKE!) sitt motstykke. Eg hugsar ho best frå Hestehviskeren med Robert Redford, der ho speler akkurat passe pen og flatbrysta tenåringsjente. Eg synest godt ho kunne blitt på det stadiet; anonym fjortis med musebrunt hår og glitrande skodespelarevner. Men kva er det som skjer? Pluteseleg er ho vaksen og hottare enn hottast, og speler i omtrent alle Woody Allen-filmane (og sjølv om Woody ikkje er på min topp fem regissør-liste, så har han jo ein viss kredibilitet – til trass for lammekjøtintinktet hans).Eg likte Scarlett best i Scoop og Lost in translation, og må motvillig vedgå at ho har naturleg vakker ustråling og i tillegg er usedvanleg dyktig. (Hå hå, for eit storsinn)  

3. Beyonce Knowles. Jada, jada. Eg gidd ikkje seie så mykje om ho her. Alle ser jo at ho oser seksuell utstråling og i tillegg virker som ei rimeleg ålreit jente. – Til å verte kvalm av med andre ord. 

2. Delt andreplass mellom latinobabene Jennifer Lopez, Salma Hayek og Penelope Cruz. Herregud, dei er jo berre så vakre! Skulle ønske eg også hadde slike nøttebrune auge, gyllen hud og vakkert, mørkt hår. Då skulle eg òg gått med glitrande gulldraktar og stroppelause kjolar – dagen lang! Men sjølv om alle er like vakre, er Salma min favoritt. Tolkinga hennar av den meksikanske kunstnaren Frida hever ho atskillige hakk over latinovenninnene. Dessutan har ho usannsynleg flotte former.Jennifer likar eg  mest fordi ho har sett runde rumper i eit positivt søkelys, og Penelope mest fordi ho framleis  speler i spanske Almodovar sine frodige filmar til trass for at ho er superstjerne. Dessutan – believe it or not – ungane mine synest eg liknar på henne! (Hi hi) 

1. Catherine Zeta Jones 

Fabrikkarbeidardottera frå Wales som vart kjent etter TV-serien Livet med Larkins. Allereie den gong, på 80-talet, trur eg at Catherine var noko av det vakraste eg hadde sett. Og det er ho endå. Fattar ikkje at det går an å vera så overjordisk vakker (kunne jo fått George og Colin og kven ho ville, og så går ho hen og giftar seg med han derre Michael fuc…Douglas)!Men det at ho liksom både skal vera god til å synge og danse er bullshit. Vesle, vakre vene, du må forstå at det ikkje var dansinga som gjorde at du fekk ein oscar for Velma Kelly i Chicago. Sorry dear, du er utan tvil den vakraste på denne lista, men heldigvis er du berre ein middelnådig cabaretgirl, i motsetning til ho som dømmar nådelaust her, og som er regjerande Queen of the ball-living-room-floor, knegg, knegg. 

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

 Let`s stick to basic :

Nummer 5; George Clooney

Veit ikkje kva som skjedde mellom oss, George. Eg har jo ikkje berre likt dei brune filmstjerneaugene  og den mørke buldrestemma di, men også din  politiske ståstad. Men når du flyr rundt og snakkar varmt for miljøet, og likevel går hen og reklamerer for Nestlè.. Då får eg litt vond smak i munnen, du må vere sterk! Eg må ha klare og tydelege menn som ikkje vingler med meiningane sine, skjøner du. Dessutan er det lenge sidan eg har sett deg, no.

.

Nummer 4; Mr. Big. Who cares kva han eigentleg heiter. Mr Big er distingvert, verdsvant, har integritet og humor . Og drasser ikkje med seg kvinnene sine på telttur, nei, han spanderer Cosmopolitan og tapas på ein hot pub i New York og kjøper kjoler og  Manolo Blahniksko til deg. Jada, eg veit at han berre er ein filmkarakter – men det er min liste! Likar Crosswordpuzzles, eg.

Nummer 3; Jake Gyllenhaal

Av ein eller anna grunn ser eg Jake Gyllenhaal for meg når eg høyrer Jeff Buckley sin versjon av ”Hallelujah”. Tender, sårbar og lidenskapeleg. Etter prestasjonen i Brokeback mountain er han definitivt min nye yndling. Alderen hans trekkjer ned, og han er for tynn etter min smak. Litt meir kjøt på overkroppen, og han kan vere med og konkurrere om førsteplassen.

Hey, det er min liste, mine reglar gjeld!

Nummer 2; Russel Crowe

Vi snakkar mann, ikkje sant. Lenge var han min favoritt etter innsatsen i Gladiator, men datt litt bort i skuggen etterkvart. No såg eg opp att LA Confidential, og I rest my case: Russel – I digg you. Ikkje berre har du arbeidskarkropp i motsetnad til mange av dei plastikkliknande motspelarane dine som flyr rundt og trur dei er fine med studiomusklar – nei, du er ekte, du Russel. Ekte mann – umm.

Og finally; tam ta ta:

Nummer 1: Colin Firth   

Å, Colin – eg veit at eg har bedratt deg med George lenge no, men eg inst inne veit eg jo at det berre er Du for meg! Bra du minte meg på det med først å atter dukke oppatt som Mark Darcy i Fornuft og Følelser – han derre spirrevippen i nyinnspillingen er jo berre ein fjott!

Og så – berre for å befeste stillinga di, så spelte du søt og sjarmerande forfattar med skrivestue i Provence i Love Actually førre laurdag. Og sjølvsagt tel huset ditt i France ein del, og den søte sjarmen din – men det beste var den stotrande italiensken din når du frir til Arbuela på ein romantisk italiensk kafe med heile nabolaget som vitner! Sukk

Colin, du er beyond fornuft og følelsar – du er Love, actually!

Kandidatar som er heilt uaktuelle:

1. David Beckham ( Lyshåra jålebukk? No thanks. Berre forsyn dykk, Bente og Aileen)
2. Kronprins Haakon Magnus
3. Jens Stoltenberg
4. Fotballspelarar i toppdivisjonar (Unntatt Erik Thorstvedt og Zinedin Zidane,sjølvsagt)

Sexy menn gjennom alle tider

1. Marlon Brando. Hadde ikkje hatt noko imot å vere hule-hula-piken
Fletcher Christian sender heite blikk i filmen ”Mytteriet på Bounty” frå 1962.
2. River Phoenix. Hovudrolleinnehavar i filmen ”Stand by me” frå 80-talet. Ein av dei mest lovande skodespelarane i 1986. Diverre døde River av ein overdose berre 23 år gamal. Broren hans har forøvrig det same glimrande skodespelartalentet, og briljerte som keiser Commodus i filmen Gladiator. ( Men kjem likevel ikkje på nokon av mine lister..)
3. Jack Nicholson. Sjølv om han framleis har ein udefinerbar utstråling, er han no vorte for gamal. Tjue år tidlegare, derimot..
4. James Dean. Oppnådde helgenstatus etter å ha køyrt seg i hel på highway`en og spelt inn tre filmar som alle vart kassasuksessar. Kven kan stå i mot ein rebell med det intense blikket?

Tips oss hvis dette innlegget er upassende